Ponieważ rosyjskie fabryki trolli próbują przekonywać, że Polska i Rosja są odwiecznymi przyjaciółmi, publikuję ten tekst po angielsku i po polsku, aby prawda nie została zapomniana.

Stosunki między Rosją a Polską

Relacje między Rosją a Polską były przez ponad 150 lat naznaczone powtarzającymi się interwencjami wojskowymi, okupacjami oraz represjami politycznymi. Poniżej przedstawiono chronologiczne podsumowanie najważniejszych działań Imperium Rosyjskiego, a później Związku Radzieckiego, wymierzonych przeciwko państwu polskiemu i narodowi polskiemu.

1. Rozbiory Polski (1772–1795)

Pod koniec XVIII wieku Rosja wraz z Prusami i Austrią dokonała trzech rozbiorów Polski (1772, 1793 i 1795). W rezultacie Rzeczpospolita Obojga Narodów zniknęła z mapy Europy na ponad sto lat.

Rosja zagarnęła największą część terytorium Polski i rozpoczęła politykę integracji oraz rusyfikacji ziem wcielonych do imperium.

2. Powstanie Kościuszkowskie (1794)

Pod przywództwem Tadeusza Kościuszki Polacy podjęli próbę odzyskania niepodległości.

Powstanie zostało stłumione przez wojska rosyjskie. Podczas zdobycia Warszawy rosyjscy żołnierze dokonali rzezi ludności cywilnej na Pradze, zabijając – według różnych szacunków – od 10 000 do 20 000 osób. Był to jeden z najkrwawszych epizodów całej kampanii.

3. Powstanie Listopadowe (1830–1831)

Polacy ponownie wystąpili przeciwko panowaniu rosyjskiemu.

Po stłumieniu powstania Imperium Rosyjskie:

  • zniosło znaczną część autonomii Królestwa Polskiego,
  • rozwiązało armię polską,
  • skazało wielu uczestników na śmierć lub więzienie,
  • zesłało tysiące osób na Syberię,
  • nasiliło politykę rusyfikacji.

4. Powstanie Styczniowe (1863–1864)

Kolejne wielkie powstanie narodowe spotkało się z jeszcze surowszymi represjami.

Władze rosyjskie odpowiedziały poprzez:

  • masowe egzekucje,
  • zesłania na katorgę,
  • konfiskaty majątków,
  • deportację około 80 000 Polaków na Syberię,
  • ograniczenie nauczania w języku polskim,
  • prześladowania Kościoła katolickiego.

5. Okres rusyfikacji

Przez drugą połowę XIX wieku, mimo braku większych działań wojennych, Imperium Rosyjskie prowadziło systematyczną politykę osłabiania polskiej tożsamości narodowej.

Obejmowała ona:

  • ograniczanie użycia języka polskiego,
  • promowanie języka rosyjskiego i prawosławia,
  • ograniczanie wpływu Kościoła katolickiego,
  • likwidację polskich instytucji administracyjnych.

6. Wojna polsko-bolszewicka (1919–1921)

Po zakończeniu I wojny światowej odrodzona Rzeczpospolita Polska stoczyła wojnę z Rosją Radziecką.

Przywódcy bolszewiccy liczyli na przeniesienie rewolucji przez Polskę do Niemiec i dalej na Zachód.

Polska zatrzymała ofensywę Armii Czerwonej w Bitwie Warszawskiej, często nazywanej „Cudem nad Wisłą”, zachowując swoją niepodległość.

7. Agresja Związku Radzieckiego na Polskę (17 września 1939)

1 września 1939 roku Niemcy hitlerowskie zaatakowały Polskę od zachodu.

Na mocy tajnego protokołu paktu Ribbentrop–Mołotow Związek Radziecki zaatakował Polskę od wschodu 17 września.

Państwo polskie zostało następnie podzielone pomiędzy III Rzeszę i Związek Radziecki.

8. Deportacje i represje polityczne (1939–1941)

Po zajęciu wschodnich ziem Polski władze radzieckie rozpoczęły masowe aresztowania i deportacje.

Według różnych szacunków historyków od około 320 000 do nawet miliona obywateli polskich zostało wywiezionych na Syberię i do Azji Środkowej.

Wśród deportowanych znaleźli się:

  • oficerowie Wojska Polskiego,
  • urzędnicy państwowi,
  • nauczyciele,
  • ziemianie,
  • przedstawiciele inteligencji,
  • całe rodziny wywożone w wagonach bydlęcych do obozów pracy przymusowej.

9. Zbrodnia Katyńska (1940)

Wiosną 1940 roku NKWD zamordowało około 22 000 polskich jeńców.

Wśród ofiar byli:

  • oficerowie Wojska Polskiego,
  • funkcjonariusze Policji Państwowej,
  • profesorowie,
  • lekarze,
  • duchowni,
  • urzędnicy państwowi.

Egzekucje odbyły się w kilku miejscach, między innymi w Lesie Katyńskim, Kalininie (obecnie Twer) i Charkowie, lecz zbiorczo określa się je mianem Zbrodni Katyńskiej.

Władze Związku Radzieckiego przez niemal pięćdziesiąt lat zaprzeczały swojej odpowiedzialności, oficjalnie przyznając się do niej dopiero w 1990 roku.

10. Prześladowania Armii Krajowej (1944–lata 50.)

W miarę wypierania wojsk niemieckich z Polski przez Armię Czerwoną nie wszyscy polscy żołnierze podziemia byli traktowani jako sojusznicy.

Żołnierze Armii Krajowej, walczący wcześniej z okupacją niemiecką, byli często:

  • aresztowani,
  • więzieni,
  • deportowani do łagrów,
  • mordowani,
  • zmuszani do ukrywania się.

Wielu z nich kontynuowało zbrojny opór przeciwko wspieranemu przez Związek Radziecki reżimowi komunistycznemu jeszcze przez wiele lat po zakończeniu II wojny światowej.

Podsumowanie

Działania Rosji i Związku Radzieckiego wobec Polski tworzą długotrwały historyczny wzorzec obejmujący:

  • zniszczenie państwa polskiego poprzez rozbiory,
  • brutalne tłumienie kolejnych powstań niepodległościowych,
  • masowe egzekucje ludności cywilnej i przeciwników politycznych,
  • wielkie deportacje na Syberię,
  • systematyczną rusyfikację,
  • wspólną z III Rzeszą agresję i rozbiór Polski w 1939 roku,
  • deportację setek tysięcy obywateli polskich,
  • zamordowanie około 22 000 przedstawicieli polskich elit wojskowych i intelektualnych w Zbrodni Katyńskiej,
  • powojenne prześladowania polskiego ruchu oporu przez komunistyczne władze wspierane przez Związek Radziecki.

Wydarzenia te pozostają jednym z najważniejszych elementów polskiej pamięci historycznej i pomagają zrozumieć, dlaczego współczesna Polska prowadzi szczególnie ostrożną politykę bezpieczeństwa wobec Rosji.